پريش

معنی پريش

پريش

پريشان،و پريشان كننده،و امر بپريشان كردن،و برين قياس پريشيدن، و پريشيده.

با تحتانى مجهول بر وزن كشيش پريشان و پريشان كننده را گويند و امر به اين معنى هم هست يعنى پريشان كن و از هم بپاش و پريشان كردن و از هم جدا نمودن را نيز گفته‌اند و به معنى پريشانى و آشفتگى هم آمده است.

(

فرهنگ فارسی برهان قاطع

, ص200)

بر وزن كشيش بمعنى پريشان و پريشان‌كننده نيز آمده حكيم سنائى كفته شعر در خموشى نبوده لهوانديش كاه كفتن نبوده لغوپريش استاد فرخى كفته شعر برون آمد از خيمه و از دو زلف بنفشه پريشيده بر نسترن و شواهد آن بسيار است و بر اين قياس پريشد و پريشيد و پريشيده و پريشيدن مصدر آنها است يعنى پريشان كردانيدن و بيخود شدن و پريش امر به پريشان كردن نيز آمده و آن را بپريش نيز كويند

(

فرهنگ انجمن آرای ناصری

, ص229)

- يعنى پريشان كننده. حكيم انورى فرمايد: شعر باد برسدۀ تو مى‌نرسد باد فكرت نه باد خاك پريش و شمس فخرى بمعنى چيزى از يكديگر جدا كردن و افشاندن آورده و گفته كه پريش و پريشان بيك معنى است و گويد: بيت مگر كه در سر زلف بتان ز باد صبا نماند در همه ملكش دگر مجال پريش اما بخاطر مى‌رسد كه پريشانى باين بيت بيشتر مناسبت دارد كه پريشان كردن و جدا كردن و افشاندن و ديگر بمعنى بر پاش و برافشان آمده كه امر از افشاندن باشد. و پراش نيز گويند.

(

فرهنگ مجمع الفرس

, ص233)

(صفت مفعولی مرخم ، صفت فاعلی مرخم) پريشان. پريشيده. پراكنده. تار و مار. متفرق. ¦¦فروفشانده. افشانده. به بادداده: زلف پريش (به صورت اضافه). ¦¦ (صف مرخم) مخفف پريشنده به معنى پريشان كننده است در كلمات مركب مانند: خاطرپريش. خاكپريش.

(

لغت نامه دهخدا

, ص583)

[صفت‏][فارسی‏]پريشان و پريشان‌كننده.و از هم جدا و متفرق و پريشانى و آشفتگى.

(

فرهنگ نفیسی

, ص730)

فرو فشاندن و از هم پاشيدن بود. بو شكور گفته است: مجلس پراشيده همه ميوه بپاشيده همه#هم رو خراشيده همه نقل گران كرده يله

(

فرهنگ قواس

, ص106)

پريش و پراش

پريشان كننده،و امر به پريشان كردن،و برين قياس پراشيده و پريشيده و مانند آن،سنايى گويد: مصراع سنبل پرتاب را گرد سمن بر پراش و شاكر بخارى گويد: مصراع مجلس پراشيده همه ميوه خراشيده همه و اين پريشيدن امالۀ پراشيدنست نه لغتى عليحده،

(

فرهنگ رشیدی

, ص282)

پريش

معنی پريش

المرتبطات

بهرۀ دوم در نام آدميان و گردايشان و مانند آن